|
|
 |
TOPLUM VE KÜLTÜR
SORUNU OLARAK BESLENME
Kainatın parçası olan
canlılar, yaşadıkları sürece yoktan bir şey var etmeden, bulundukları
ortamdan bazı temel maddeleri alır, bunlarla hem enerji, hem de
büyüme ve üremelerini sağlarlar. Kainat deposunda ödünç aldıkları bu
maddeleri, <can> taşıdıkları için kendilerine tanınan ödünç alma
hakkı sona erince, depoya geri verirler. Bir başka deyişle, hayatın
durmasıyla aldıkları ve biriktirdiklerini kainata geri vererek
kendileri de öteki canlılara temel madde oluştururlar. Bitkiler ve
bakteriler bu sürekli alışverişin aracadırlar. Kitab-ı Mukaddes’te,
Cennetten çıkarılan Hz. Adem’e, <toprağa dönünceye kadar, alnının
teriyle ekmek yiyeceksin. Çünkü ondan (topraktan) alındın; çünkü
topraksın ve toprağa döneceksin> denmektedir. Kuran-ı Kerim’de sık
sık, Allah’ın gökten indirdiği yağmurlarla, cansız gibi görünen
bitkiler belirdiği ve bunları yiyen hayvanların da insana yiyecek
olduğu, insanın öz yapısının tekrar Allah’a döneceği ve bedeninin
kalkış gününe kadar toprağa karışacağı hatırlatılmaktadır. Beslenme,
insanın başta gelen ve içgüdü şeklinde benliğine kazınmış bir
ihtiyacıdır. Halkımız <Allah insanı açlıkla terbiye etmesin> diye dua
eder. Eski bir deyim daha vardır; kendi soran ve cevaplayan bir
deyimdir bu. <aslanları tilkileştiren, benliğini değiştiren nedir?
İhtiyaçtır, ihtiyaçtır, ihtiyaç.
Sponsor
